ಭಾರತೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಅನಾವರಣ ಆಗದ ಇತಿಹಾಸದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸತ್ಯಗಳು - ಭಾಗ - 5

ದೇವಾಲಯದ ಘೋಷಣೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಂದರೆ 'ಪಂಢರಿನಾಥ್ ಮಹಾರಾಜ್ ಕೀ ಜೈ' ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳು ಅಳಿಸಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಆ ಗಾಡಿವಾನನ ಕೂಗಾಟವು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ದೇವಾಲಯದ ಎದುರಿನ ರಸ್ತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ರಾಮಚಂದ್ರ ಧಾರಪುರಕರರ ಪೋಲ್ಟ್ರಿ ಮತ್ತು ಡೇರಿ ಫಾರ್ಮ್ (ಕೋಳಿ ಸಾಕಣೆ ಹಾಗೂ ಹಸು, ಎಮ್ಮೆ, ಆಡುಗಳ ಸಾಕಣೆ ಮತ್ತು ಡೈರಿ ವ್ಯವಹಾರ) ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಇರುವ ಕೆಲಸಗಾರರು ಕೂಡ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದರು.

ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುರುಷರು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಒಳಗೆಯೇ ಇರುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಗೊಂದಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಮೃತಪಟ್ಟ ಆ ಇಬ್ಬರ ಹೆಂಡತಿಯರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಂಬಂಧಿಕ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಗೋಳಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವರಿಗೆ ಆಸರೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಧಾರಪುರ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನ ಪೊಲೀಸ್ ಆಫೀಸರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಿಪಾಯಿಗಳು ಬಂದು ಹಾಜರಾದರು. ಸರಿಯಾದ ಹಳೆಯ ಪೊಲೀಸ್ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ನೋಡಲು ಬಂದವರ ಗುಂಪು ತಾನಾಗಿಯೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಗಾಡಿವಾನನು ‘ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಏನು ನಡೆಯಿತು’ ಎಂಬುದನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾಲ್ಕೈದು ದಷ್ಟಪುಷ್ಟ ಮತ್ತು ಎತ್ತರದ ಪುರುಷರ ತಂಡ, ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಲೀಕರ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಹಣವನ್ನು ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದರು ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಲೀಕರು ಹೊಡೆದಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಕೂಗಾಡಲೂ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಬಹುಶಃ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಆ ಲೂಟಿಕೋರರು ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇರಿದು, ಅವರ ಮೈ ಮೇಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಅವರ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಓಡಿ ಹೋದರು.

ಹಿರಿಯ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಆ ಗಾಡಿವಾನನ ಕತ್ತು ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದರು, “xxx! ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ? ನಿನಗೇಕೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ? ಸತ್ಯ ಹೇಳು, ನೀನೂ ಅವರ ಜೊತೆಗಾರನೇ ಅಲ್ಲವೇ?”

ಆ ಗಾಡಿವಾನನು ಗೋಗರೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದ, “ಸಾಹೇಬರೇ! ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಬೇಡಿ. ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಇಳಿದು ಕೆಳಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಲೀಕರು ರಕ್ತಸಿಕ್ತರಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಆ ಲೂಟಿಕೋರರು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಭಯಪಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೇ ಆ ಲೂಟಿಕೋರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ನನಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಒದ್ದಿದನು ಮತ್ತು ನಾನು ದೂರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೆ. ಅವರು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದ ನಂತರವೇ ನಾನು ಹೇಗೋ ಎದ್ದು

ಭಯದಿಂದ ಗಾಡಿಯ ಬಳಿ ಬಂದೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ಅಳುವೇ ಬಂತು. ನೋಡಿ! ಈಗಲೂ ನಾನು ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ.”

ಅದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ಅಂದರೆ ಧಾರಪುರ ನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಇಬ್ಬರು ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಪಾಯಿಗಳು ಹೇಳಿದರು, “ಸಾಹೇಬರೇ! ಇವನ ಮೈಕಟ್ಟು ನೋಡಿ. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಪ್ಪ ಇಲ್ಲದ (ಬಹಳ ಸಪೂರ ಮತ್ತು ಅಶಕ್ತ) ಇದ್ದಾನೆ. ಇವನನ್ನು ಇಡೀ ಊರು ‘ಭೀತರಾ ಸಖ್ಯಾ’ (ಹೆದರುಗುಳಿ ಸಖ್ಯಾ) ಎಂದೇ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಇವನು ನಂಬರ್ ಒನ್ ಹೇಡಿ ಮನುಷ್ಯ. ಇವನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ? ಇವನು ಇಲಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾನೆ, ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾನೆ, ಕೊಂಬುಳ್ಳ ಹಸು-ಎಮ್ಮೆಗಳಿಗೇ ಏಕೆ, ದೊಡ್ಡ ಮೇಕೆಗಳಿಗೂ ಹೆದರುತ್ತಾನೆ. ದೂರದಿಂದ ಹಾವು ಕಂಡರೂ ಇವನು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಇವನು ಲೂಟಿಕೋರರಿಗೆ ಏನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಯಾನು!

ಅದರಲ್ಲೇ ಇವನಿಗೆ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಅನಾಥ ಹುಡುಗನನ್ನು ನಮ್ಮ ಈ ದೇವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಪೊಲೀಸ್ ಆಫೀಸರ್ ಸಾಹೇಬರೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇವನ ತಂದೆಯೂ ಕುದುರೆ ಗಾಡಿವಾಲನೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನು ಕೇವಲ ಕುದುರೆಗೆ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ.”

ಈ ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ಹಿರಿಯ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೌಮ್ಯರಾದರು, “ಏನಪ್ಪಾ ಸಖ್ಯಾ! ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಸಾಹೇಬರ ಬಳಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದೀಯ? ಮತ್ತು ಆ ಲೂಟಿಕೋರರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿದೆ ಯಾಕೇ?”

ಸಖ್ಯಾ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿದ, “ಸಾಹೇಬರೇ! ನಾನು ಸಾಹೇಬರ ಮಾವನ ಮನೆಯ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಮಾವಂದಿರೇ ನನಗೆ ಶಿಫಾರಸು ಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ಅವರ ಕುದುರೆ ಗಾಡಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಸಾಹೇಬರೇ! ಒಂದಂತೂ ಕತ್ತಲು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಆ ಲೂಟಿಕೋರರು ಮುಖವನ್ನು ಕಂಬಳಿಯಿಂದ ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಪರಿಚಿತರಂತೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರು ನನಗೆ ಒದ್ದನೋ, ಆ ಲೂಟಿಕೋರನ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಡಗವಿತ್ತು. ಅಂತಹ ದಪ್ಪಗಿನ ಕಾಲು ಕಡಗವನ್ನು ನಾನು ಈ ಮೊದಲು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ.”

ಇತರ ಹಲವಾರು ವಿಚಾರಣೆಗಳೂ ಆದವು ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಯಾರೋ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಲೂಟಿಕೋರರ ತಂಡವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಅವರು ಮೃತದೇಹದ ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಹಾಜರಿದ್ದ ಪ್ರೌಢ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಕೇವಲ ಗಾಡಿವಾನನ ಕೂಗಾಟವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಆ ಮೃತದೇಹಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರು.

ಆ ಮೃತ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಅಳುತ್ತಾ-ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಈ ಸಖ್ಯಾ ನನ್ನ ತವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಳ ಕೆಲಸ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಯವನು

ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನು. ಅವನು ಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಘಾತ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.”

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜನರೆಲ್ಲ ಚದುರಿ ಹೋದರು. ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಪಾಯಿಗಳು ಹೊರಟುಹೋದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಶವಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮಗಳ ನಂತರ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಗ್ರಾಮದ ಕೆಲವು ಆಯ್ದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬರುವ ಭಜನಾ ಮಂಡಳಿಯವರು ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿದ್ದರು.

ಮಲ್ಹಾರರಾವ್ ಗ್ರಾಮದ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು, “ನಮ್ಮ ಈ ಪವಿತ್ರ ದೇವಾಲಯದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಯೇ ಇಂತಹ ರಕ್ತಪಾತವಾಗಿದೆ. ನಾವು ವಾರಕರಿಗಳು ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನೂ ಸಹ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಜಾಗವನ್ನು ಈಗ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ಮಿನುಗುವ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಂಗವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಮಲ್ಹಾರರಾವ್! ಮುಹೂರ್ತವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರವಂತೂ ಬಹಳ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಪಾಠ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಈ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೂ ಕಡೆ ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ‘ಯಾರೊಬ್ಬರ ಅಶುಭ ಛಾಯೆಯೂ ಬೀಳಬಾರದು’ ಎಂದು ಮಂಟಪದ ನಾಲ್ಕೂ ಬದಿಯನ್ನು ದಪ್ಪದಾದ ಟೆಂಟ್ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆಯ್ದ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಲು ಅನುಮತಿ ಇರಬೇಕು.” ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ಬೇಕಾಗುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು.

ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ಮತ್ತು ಮಲ್ಹಾರರಾವ್ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಗ್ರಾಮದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯ ಜನರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ದೇವಾಲಯದ ಸಭಾಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಲ್ಹಾರರಾವ್, ಗೋವಿಂದದಾಜಿ, ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು, ಜಾನಕೀಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮದ ಶಾಲಾ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಫಡಕೆ ಮಾಸ್ತರರು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದರು. ದೇವಾಲಯದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಈ ಎಲ್ಲರೂ ದೇವಾಲಯದ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಿಂದ ಶಿವದೇವಾಲಯದ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಫಕೀರಬಬಾ ಅಂದರೆ ಶಿವರಾಮರಾಜನ್ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಫಡಕೆ ಮಾಸ್ತರರನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಫಕೀರಬಬಾ ಹೇಳಿದರು, “ಯಾರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಭಜನೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಿರೋ, ಅದರ ಎದುರುಗಡೆ ನಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಭಜನೆಯಿಂದ ಏಳುವ ಮತ್ತು ಎರಡು ಭಜನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಗಜರ್ ಮುಗಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಗಜರ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದ್ದರೂ ಯಾರೂ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀವು ಅಪ್ಪಟ ನಟರು! ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇರಿದಿರಿ ನೀವು! ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ!”

ಫಡಕೆ ಮಾಸ್ತರರು ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಇದು ಸ್ವಯಂ ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಆಗಬಹುದು. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. 'ಇಬ್ಬರೂ ಸಹೋದರರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ' ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಜಾನಕೀಬಾಯಿ ಎಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿ ಧನಗರಿ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ನನಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು, ಅದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವಳು ಆ ನೀಚ ಪೊಲೀಸ್ ಆಫೀಸರ್ ಮೇಲೆಯೇ ಕೊಡಲಿಯೇಟು ಹಾಕಿದಳು.”

ಮಲ್ಹಾರರಾವ್ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಸೊಸೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಮಗಳೇ! ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ರಣರಾಗಿಣಿ. ಈ ಇಬ್ಬರು ನೀಚ ಸಹೋದರರೇ ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅನೇಕ ದೇಶಭಕ್ತರನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದರು. ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಸಹೋದರ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಗುಪ್ತ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸೇನಾನಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮತ್ತು ಆ ಪೊಲೀಸ್ ಆಫೀಸರ್ ಸಹೋದರ ಆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅದು ಕೂಡ ಜನರ ಮುಂದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಭಾರಿ ಭಯದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು.”

ಫಕೀರಬಾಬಾ ‘ಪ್ರಭು ರಾಮಚಂದ್ರ ಕೀ ಜೈ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅತ್ಯಂತ ಆದರದಿಂದ ಹೇಳಿದರು, “ಇಲ್ಲಿನ ಭಯ ದೂರವಾಗಿದೆ. ಕಾರ್ಯದ ಆರಂಭವನ್ನು ಜಾನಕಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಹಾದೇವ್ ರಾವ್ ಫಡಕೆ ಅವರು ನೆರವು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರಾಮಚಂದ್ರನು ಹಾಕಿದ್ದನು. ರಾಮ, ಜಾನಕಿ ಮತ್ತು ಶಿವ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅಶುಭದ ನಾಶವಾಗಲೇಬೇಕು.”

(ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)