ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಬಾಯಿಯ ಓಡಾಟ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಆ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸರು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ತನ್ನ ಓಡಾಟವನ್ನು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ತುಂಬಾ ಕುತಂತ್ರಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಕಾಶಿಬಾಯಿ ಅವನ ಜೊತೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕೆಲಸ ಕೂಡ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಇಂತಹ ಧೂರ್ತ, ವಂಚಕ ಮತ್ತು ಲೋಭಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಚಿತತೆ ಕಾಶಿಬಾಯಿಗೆ ಇತ್ತು.
ಲಮಾಣಿ ಹೆಂಗಸರು ನಾಟಿ ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಮೂಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಕೈಕಾಲು ನೋವು, ಸೊಂಟ ನೋವು, ತಲೆನೋವು ಮತ್ತು ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ಉಣ್ಣೆಗಳ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮರ್ಧನ (ಮಸಾಜ್) ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಕಾಶಿಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಮೋತಿಬಾಯಿಗೆ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಸಿಗತೊಡಗಿತು.
ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನಿಗೆ ಹನ್ನೊಂದು ಮಂದಿ ಹೆಂಡತಿಯರಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಮದುವೆಯಾಗದೆಯೇ ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಈ ಹದಿನೈದು ಮಂದಿಯ ನಡುವೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಜಗಳ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಜಗಳದ ಲಾಭವನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಕೇವಲ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಮೋತಿಬಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಮನೆಯ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು. ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ-ಬರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಇತರ ಹವ್ಯಾಸಗಳೇನು ಎಂಬ ಎಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿದರು.
ಸರ್ದಾರ್ ಮಂಜುನಾಥ ಪಹಾಡಿ ಮತ್ತು ಮುಂದರ್ ಬೇಗಮ್ ಊರಿನ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಸುತ್ತಾಡಿ, ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಜಮೀನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಊರಿನ ಜನರು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀಟಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೊರಬಂತು - ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ಜಹಗೀರುದಾರನಾದಾಗಿನಿಂದ ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳು, ಧನಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಬರೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದ್ದನು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಡೀ ಊರು ಅವನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಊರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜನರು ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಅಥವಾ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಕರೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿತ್ತು. ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ವಾಸವಿದ್ದ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಕೆಲಸಗಾರರಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಸಶಸ್ತ್ರ ಸೈನಿಕ ಒಬ್ಬನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ರಾತ್ರಿಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಬಾಯಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದಳು, "ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಮನೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಾಡೆಯಂತೆಯೇ ಇದೆ ಮತ್ತು ಊರಿನವರು ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತರಿಂದ ಐವತ್ತು (40-50) ಜನ ಪುರುಷ
ಕೆಲಸಗಾರರು ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತರಿಂದ ನಲವತ್ತು (30-40) ಜನ ಮಹಿಳಾ ಕೆಲಸಗಾರರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತು ಕೂಡ ಅವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಮಂದಿ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ವಾಡೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ಇಡೀ ಊರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಾರರು ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಬಹುದು. ಇನ್ನು ಸ್ವತಃ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ಹತ್ತಿರ ನಾಲ್ಕು ರೈಫಲ್ಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಮೂವರು ಸಹೋದರರು ಕೂಡ ಯುದ್ಧ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರು. ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು?"
ಮೋತಿಬಾಯಿ ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, "ನಾವು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಾರ ಕಾಯುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅವಸರ ಮಾಡಿದರೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ಮನೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟು ನೂರೈವತ್ತು (150) ಮನೆಗಳಿಂದ ಸುಮಾರು ಇನ್ನೂರೈವತ್ತು (250) ಪುರುಷರು ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ತನ್ನ ಜಹಗೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ಕನಿಷ್ಠ ಐವತ್ತು (50) ಮಂದಿ ಪುರುಷರಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕೆಲಸಗಾರನ ಬಳಿ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಆಯುಧ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಇರುವುದು ಕೇವಲ 65 ಮಂದಿ."
ಯಾವತ್ತೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಮತೋಲನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ಲಾಲಾಭಾವು ಬಕ್ಷಿಯವರು ಇಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬೇಸರದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು, "ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನನ್ನು ಗೆರಿಲ್ಲಾ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ (ಗನಿಮಿ ಕಾವಾ) ಕೊಲ್ಲುವ ಸಂಚು ಇದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ನನಗೆ ಖಂಡಿತ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ - 'ಈ ಗದ್ದಾರ, ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹಿ ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜನರ ಮುಂದೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದು ಕೂಡ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನೀಡಿ ಸಾಯಿಸುವುದಾಗಬೇಕು' ಎಂದಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರೈಕೆಯಾದಂತಾಗುತ್ತದೆಯೇ?"
ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಧೀರರಾಗಿರುವ ಲಾಲಾಭಾವು ಬಕ್ಷಿಯವರು ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೋತಿಬಾಯಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬಂದಿತು. ಅವಳು ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಸರ್ದಾರ್ ಮಂಜುನಾಥ ಪಹಾಡಿಯವರ ಜೊತೆ ಲಾಲಾಭಾವು ಬಕ್ಷಿಯವರನ್ನು ಪಕ್ಕದ ತಂಬೂಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಗೌರವದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು, "ನಿಮ್ಮ ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಮುತ್ಸದ್ದಿತನದ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿಯವರ ಮೇಲಿರುವ ನಿಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆಯ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂಯಮದಿಂದಲೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆ ಮಾತಿನಿಂದ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಖಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ - ನಿಮಗೆ ಈ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಲು ತುಂಬಾ ಅವಸರವಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದೇ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಅದೇನೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡುತ್ತಿರಬೇಕು. ನಿಜವೇನು ಎಂದು ಹೇಳಿ. ನಿಮಗೆ ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿಯವರ ಆಣೆ."
ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಲಾಲಾಭಾವು ಬಕ್ಷಿಯವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀರು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು, "ಹೌದು. ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಆದ ತಲವಾರಿನ ಗಾಯ ತುಂಬಾ ಆಳವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸತತವಾಗಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನನ್ನ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತ್ನನ್ನು ಮುಗಿಸಲೇಬೇಕು."
ಸರ್ದಾರ್ ಮಂಜುನಾಥ ಪಹಾಡಿಯವರು ವಿನಂತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಅಂದರೆ ಲಾಲಾಭಾವು
ಅವರ ವಯಸ್ಸಿನ ಗೌರವ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾ ಅವರ ಗಾಯವನ್ನು ನೋಡಿದರು ಮತ್ತು ದಂಗಾಗಿ ಹೋದರು, "ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ನೀವು ಇದನ್ನು? ಗಾಯದ ಒಳಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹತ್ತಿಯ ಉಂಡೆಗಳನ್ನು (ಬೋಳೆ) ತುಂಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ!"
ಮೋತಿಬಾಯಿ ತಕ್ಷಣ ಕಾಶಿಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಾಯಿ ಗಂಗಾಬಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿದಳು. ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಗಂಗಾಬಾಯಿ ಒಬ್ಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಣಾತ ವೈದ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಗಂಗಾಬಾಯಿ ಗಾಯದ ಒಳಗಿದ್ದ ಹತ್ತಿಯ ಉಂಡೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಸರಿಯಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು, "ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ತಡ ಮಾಡಿದಿರಿ? ನನ್ನ ಬಳಿ ಔಷಧಿಗಳೂ ಇವೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಕಲೆಯೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ."
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಲಾಲಾಭಾವು ಮತ್ತು ಮಂಜುನಾಥ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಸಂಶಯದ ನೋಟದಿಂದ ಗಂಗಾಬಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಅವರನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಮೋತಿಬಾಯಿ ಹೇಳಿದಳು, "ನಾಟಿ ವೈದ್ಯಕೀಯದ ಜ್ಞಾನ ಗಂಗಾಬಾಯಿಗೆ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿ ಬಂದಿದೆ ಮತ್ತು ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವರು ಒಬ್ಬ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಕಲಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೂ ಕೂಡ ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿಯವರ ಆದೇಶದ ಮೇರೆಗೇ. ಈಕೆ ಮುಂದೆ ಐದು ಮಂದಿ ಪುರುಷರಿಗೆ ಮತ್ತು ಐದು ಮಂದಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಅವರಿಂದಲೇ ನಾವು ಕೋಟೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿಯವರ ಏಳು ಅತಿ ಆಳವಾದ ಗಾಯಗಳಿಗೂ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿಯವರ ಬಳಿ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲಿಲ್ಲ."
ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಲಾಲಾಭಾವು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು ಮತ್ತು ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲಾಲಾಭಾವು ಬಕ್ಷಿಯವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮರಳಿತು.
ಮುಂದಿನ ಎರಡು-ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಊರಿನ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಊರಿನ ಪುರುಷರು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಸನಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಲಂಪಟರೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲೋಭಿಗಳಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನಂತೆಯೇ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವ ಆಸೆ ಇತ್ತು.
ಈ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸರ್ದಾರ್ ಮಂಜುನಾಥ ಪಹಾಡಿಯವರು ಮುಂದರ್ ಬಾಯಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಅವಳು 'ಊರಿನ ಆಚೆಗಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಶಿಕಾರಿಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಫೀಸರ್' ಆಗಿ ವೇಷ ಬದಲಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತು ಜನ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರೂ ಇದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಈ ಲಮಾಣಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನೂರೈವತ್ತರವರೆಗೆ (150) ತಲುಪಿತು.
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಫೀಸರ್ನನ್ನು (ಪುರುಷ ವೇಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಂದರ್ ಬಾಯಿ) ಖುಷಿಪಡಿಸಲು ಊರಿನ ಪುರುಷರು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಮುಂದರ್ ಬಾಯಿಯ ಬಳಿ ಗಂಡಸಿನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕಲೆ ಇತ್ತು. ಅವಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಎತ್ತರವಿದ್ದಳು, ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಕೆಂಪಗೆ ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದಳು.
ಅವಳು ಕೇವಲ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಒಂದು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸಿದಳು - 'ಈ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಫೀಸರ್ನನ್ನು ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಡಲು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಫೀಸರ್ನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಭಾರೀ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗಲಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ ಆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಫೀಸರ್ನ ಬಾಸ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಾನೆ.'
ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗ್ರಾಮಸ್ಥನಿಗೂ ಈ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪಿತ್ತು ಮತ್ತು ಯಾರೂ ಕೂಡ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಏಳು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ ಇತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ನೇರವಾಗಿ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ದುಲ್ಹೇರಾವ್ನ ವಾಡೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ದುರ್ಗಾದಳದ 35 ಸೈನಿಕ ಮಹಿಳೆಯರು ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ 'ಕೆಲಸದವರು' ಎಂದು ವೇಷ ಧರಿಸಿ ವಾಡೆಯೊಳಗೆ ವಿವಿಧ ಕಡೆ ಮೊದಲೇ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದರು ಮತ್ತು ದಾಳಿ ಹೊರಗಿನಿಂದಲೂ ಆಗುವಂತಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಾಡೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದಲೂ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವೀರಾವೇಶ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಲಾಲಾಭಾವು ಬಕ್ಷಿ, ಮಂಜುನಾಥ ಪಹಾಡಿ ಮತ್ತು ಮುಂದರ್ ಬಾಯಿ ಹಾಗೂ ಮೋತಿಬಾಯಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಳು - ಕಾಶಿಬಾಯಿ ಕುಂಬಿನ್.
(ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)