ಈ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತ ಮಹಿಳೆಯ ಪತಿಯ ಕಾರು ಒಂದು ಭೀಕರ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಮೈಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಾಯವೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಅಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಅವರು ಉದಿ (ವಿಭೂತಿ) ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮರೆತಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಭೂತಿ (ಉದಿ) ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ.
ಹರಿ ಓಂ. ನಾನು ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಡುಜ್ ಉಪಾಸನಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ತಪ್ಪದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಪು ಅವರ ಅನುಭವಗಳು ನಮಗೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಯಜಮಾನರಿಗೆ ಜನವರಿ 7 ರಂದು ಆದ ಅನುಭವವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ನನ್ನ ಯಜಮಾನರು ಕೂಡ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದು, ಅವರು ಖಟಾವ್ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜನವರಿ 7, ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತೂವರೆಗೆ ಅವರು ದಿನನಿತ್ಯದಂತೆಯೇ OPD ಗೆ ಹೋಗಲು ಹೊರಟರು. ವಡುಜ್ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮಾರು 5 ರಿಂದ 7 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋದ ಮೇಲೆ ರಸ್ತೆ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ನಮ್ಮದೇ Swift Dzire ಕಾರನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರಸ್ತೆಯ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತೋ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಕಾರು ಜಾರಿತು. ಅವರು ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಲು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು ಆದರೆ ಕಾರಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿತು ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತು, ಆದರೆ ಕಾರು ಬಹಳಷ್ಟು ಉರುಳಿತು ಮತ್ತು ಒಣಗಿದ ಎರಡು ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಸುಮಾರು 8 ರಿಂದ 10 ಅಡಿ ವಿಮಾನದಂತೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ನೆನಪಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅಪಘಾತವಾದರೂ ನನ್ನ ಯಜಮಾನರಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪರಚಿದ ಗಾಯವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರು ಮಾತ್ರ ಪೂರ್ತಿ ಜಜ್ಜಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಸೀಟು, ಬಾಪು ಅವರ ಫೋಟೋ ಮತ್ತು ಗಣಪತಿಯ ಫೋಟೋ ಮಾತ್ರ. ಕಾರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಗ್ಲಾಸುಗಳು ಒಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಕಾರು ಪೂರ್ತಿ ಜಗ್ಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. Steering wheel ಇದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಸರಿದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಟೈಯರ್ ಕೂಡ ಸಿಡಿದಿತ್ತು. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೇನೂ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಗ್ಲಾಸ್, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಾಪು ಅವರ ಜಪದ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಹಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವರು ಹೊರಗೆ ಬಂದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಎದುರೇ ಪರಿಚಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು.
ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅಪಘಾತದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಏಟಾಗದೆ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದು ಮತ್ತು ಹಠಾತ್ತನೆ ಪರಿಚಯದ ಮನುಷ್ಯ ಎದುರು ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಆ ಸದ್ಗುರುಗಳ ಕೃಪೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಾಪು ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದರು ಎಂದರೆ ಅಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಕಾರಿನ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಅವರು ಆ ಪರಿಚಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ವಡುಜ್ಗೆ
ಬಂದರು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಗಾಗಿ ಸಿಟಿ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಸೊನೊಗ್ರಾಫಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ರಿಪೋರ್ಟ್ಸ್ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂದವು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೂ ಅವರ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ರಕ್ತವೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಘಟನಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪೊಲೀಸರಿಗೂ ಈ ಕಾರು ಎರಡು ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೇಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಇದು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಕಾರಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದೇನೆಂದರೆ, ಇಷ್ಟು ಭೀಕರ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಕಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದವರು ಬದುಕಿದ್ದಾರಾ? ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಬಾಪು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಭೂತಿ (ಉದಿ) ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಅಪಘಾತದ ದಿನವೇ ಅವರು ವಿಭೂತಿ (ಉದಿ) ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ್ತಿಲ ಒಳಗೆ ಬಂದು ವಿಭೂತಿ (ಉದಿ) ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಹೊರಟಿದ್ದರು. ಆ ವಿಭೂತಿ (ಉದಿ) ಯೇ ಅವರನ್ನು ಕಾಪಾಡಿತು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.
ಈ ಅಪಘಾತದ 15 ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ನಾನು ನನ್ನ OPD ಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುವಾಗ ನನಗೆ ಎಲೆಗಳ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತ್ತು. ನಾನು ವಿಭೂತಿ (ಉದಿ) ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ 'ಅಯ್ಯೋ ಹಾವಿರಬಹುದೇ' ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು. ಅಷ್ಟು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ರಸ್ತೆಯನ್ನೇ ಆವರಿಸಿದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆ ಹಾವು ನನ್ನಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಡಿ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಹೆಡೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.
ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಯಜಮಾನರ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಕಾಲ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಾಪು ಆ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕಾಲ ಬಂದಂತೆಯೇ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಕಾಲವನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಬಾಪು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಅಪಘಾತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಕೇವಲ 'ಬಾಪು' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಿದೆ ಮತ್ತು ಬಾಪು ಅವರ ಫೋಟೋ ಮುಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಾರ ಹಾಕಿದೆ.
ತುಂಬಾ ಅಂಬಜ್ಞ ಬಾಪು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
||ಹರಿ ಓಂ|| ಶ್ರೀರಾಮ್ ||
||ಅಂಬಜ್ಞ || ನಾಥಸಂವಿಧ||