ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಬಾಪು ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಬಾಪು ಅವರೇ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ-ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಮನವರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಸದಾ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸುಂದರ ಅನುಭವಗಳಿಂದಲೇ ನಮ್ಮಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಕ್ತರ ವಿಶ್ವಾಸ ಬಾಪು ಅವರ ಮೇಲೆ ದೃಢವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹದೇ ಒಂದು ಅನುಭವವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಸರ್ಕಾರಿ ಆರೋಗ್ಯ ಶುಶ್ರೂಷಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ (Health Nursing Department) ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಅನೇಕ ನರ್ಸ್ಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ವಿವಿಧ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಅವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ. ಬರೋಡಾ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ‘ಕರಚಿಯಾ’ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಿದೆ, ಇದು ಅಹಮದಾಬಾದ್-ಮುಂಬೈ ರೈಲ್ವೆ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ. ಇದೊಂದು ಫ್ಲ್ಯಾಗ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕೂಡ ಆಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿಂದ ರೈಲುಗಳಿಗೆ ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಸಿಗ್ನಲ್ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ರೈಲ್ವೆ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಕವಲೊಡೆಯುತ್ತವೆ. ರೈಲುಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಈ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮೂಲಕ ಸುಮಾರು 60 ರೈಲುಗಳು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಬಿರುಬಿಸಿಲಿನ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕರಚಿಯಾ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಮಶಂಕೆ (Dysentery) ಮತ್ತು ನಿರ್ಜಲೀಕರಣ (Dehydration) ದಿಂದಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ನನಗೆ ಬಂತು.
ಇಂತಹ ಕರೆ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಹೋಗಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಪತಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ಕೂಟಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಲು ಮತ್ತು ಕರೆತರಲು ಬರುತ್ತಾರೆ.
ಅಂದೂ ಸಹ ಈ ಸಂದೇಶ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕರಚಿಯಾ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ರೈಲ್ವೆ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎರಡು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಕೂಟಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೆವು!
ನಾವು ಸ್ಕೂಟಿ ಮತ್ತು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ನ ಮಧ್ಯೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯವಾದ್ದರಿಂದ ಜನರ ಓಡಾಟವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಕೂಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪತಿಯ ಕಾಲುಗಳು ಸ್ಕೂಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಏಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ದೂರದಿಂದ ರೈಲು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದಂತಾಯಿತು! ರೈಲಿನ ಸೈರನ್ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದಾಗ, 'ಈಗ ಸಾವು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದೆ' ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ರೈಲು ನಮ್ಮಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ದೂರದಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಮತ್ತು ಈಗ ಕೆಲವೇ ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಲಿದೆ, 'ಬಾಪು... ಬಾಪು... ಬಾಪು' ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವ ಪದವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಬಂದನು ಮತ್ತು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಮೇಲೆತ್ತಿದನು. ನಾವು ಅವಸರದಿಂದ ಸ್ಕೂಟಿಯ ಸಮೇತ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಗೆ ತಲುಪಿದೆವು ಮತ್ತು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ರೈಲು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗಿಹೋಯಿತು! ಕೆಲವೇ ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾವು ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಎಂತಹ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಆ ಸದ್ಗುರುತತ್ವವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರತೆಗೆದಿದೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗಿ, ನಾವು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದೆವು.
ಹೇಗೋ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೈ-ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಧೂಳನ್ನು ಕೊಡವಿ, ಗಾಯವಾಗಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರವಸ್ತ್ರ ಕಟ್ಟಿದೆವು. ನಂತರ ಸ್ಕೂಟಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದೆವು, ಅದು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು. ನಾವು ತಕ್ಷಣ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದೆವು.
....ಮತ್ತು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾವಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದ ‘ಆ’ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನೆನಪಾಯಿತು.
ಹಿಂದಿರುಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದೆವು, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ! ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ದೂರ-ದೂರದವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಿತು, ಈ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ಸಂಕಟದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಯಾರು ಬಂದಿದ್ದರು? ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರು ನಮ್ಮ ಬಾಪು ಅವರೇ!
ಇಂದಿಗೂ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮೈ ಜುಮ್ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಎದುರಿನಿಂದ ರೈಲು ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ಸ್ಕೂಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಇಬ್ಬರು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಟಿಯ ಸಮೇತ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿದ ‘ಆತ’ ಯಾರು? ನಮಗೆ ಮರುಜೀವ ನೀಡಿದವರು ನಮ್ಮ ಬಾಪು ಅವರೇ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ತಾರಣಹಾರರಾದ ಬಾಪು ಅವರಿಗೆ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಮನಗಳು!!!
| Hindi | English |
|---|---|
